Inspiracje

Lata 60.

Rewolucja w modzie

Ogromny wpływ na tak dynamiczny rozwój mody w latach sześćdziesiątych miał kult młodości, i co za tym idzie, wytworzenie się silnej, młodej grupy nabywców (pierwsze powojenne pokolenie). Poprzez ubiór młodzi ludzie chcieli wyrazić swój bunt przeciwko zimnej wojnie. Elegancka dama lat pięćdziesiątych ustąpiła miejsca naiwnej kobiecie-dziecku, z wielkim sarnimi oczami, pozbawionej krągłości — chudej chłopczycy. Moda tych lat chciała tchnąć młodzieńczą świeżość, dowcip i beztroskę w linearną estetykę minionego okresu.

Wyraźnie zarysowany w latach 50. podział między płaciami ulega totalnemu wymieszaniu, kobiety noszą krótkie włosy, spodium, są chude i infantylne (Twiggy), mężczyźni natomiast długie włosy i obcisłe ubrania. Dla tego zjawiska wymyślono w tym czasie określenie „obojnak”.

Dziewczyny nosiły mocno natapirowane włosy, udekorowane freskami ze sztucznych lub prawdziwych pasemek, utrwalone ogromną ilością lakieru, co sprawiało, że ich głowy wydawały się ogromne i nadawały sylwetce proporcji dziecięcych. W połowe lat 60., fryzjer, Vidal Sassoon wymyślił gładkie, krótkie, geometryczne fryzury dla kobiet. Mężczyźni w tym czasie nosili długie włosy „grzybki” (The Beatels).

Kreatorami mody stały się gwiazdy muzyki pop, filmu i telewizji. Dostępność telewizji oraz łatwy dostęp do mediów przyczyniły się do tego, że osobistości życia publicznego zaczęły mieć ogromny wpływ na kształtowanie wizerunku. Ich ikoną stała się Jacqueline Kennedy (żona prezydenta USA), do której zaczęto upodabniać nawet lalkę Barbie.

Moda męska charakteryzowała się węższymi, dopasowanymi do talii garniturami i płaszczami. Do marynarki, zapinanej na guziki lub zamek, noszono pulower z golfem lub bezrękawnik założony na koszulę. Pas spodni z linii talii przesunął się na biodra, a nogawki stopniowo rozszerzały się.

W latach 60. moda stała się dobrem ogólnodostępnym, kupowanym w domach towarowych za niewielkie pieniądze, szybko zużywanym, o niskiej jakości. Przestała stanowić towar luksusowy, zarezerwowany tylko dla wyższych sfer. W tej sytuacji domy mody nie miały wyboru, musiały dostostować własną ofertę do tak dynamicznie postępującej komercjalizacji mody, rozszerzyły tym samym swój profil o modę pret-a-porte. Wszelkie innowacje w modzie pochodziły z ulic; angielska ulica stała się kreatorem i dyktatorem mody.

Od 1959r co dwa lata odbywały się londyńskie tygodnie mody, gdzie brytyjscy twórcy mogli zaprezentować kolekcje pret-a-porter (Lucile, Worth, Molyneux, Norman Hartnell, Hardy Amies).

Źródła:
Historii Mody XX wieku wydawnictwo Konemann
Moda wydawnictwo Taschen
Vogue wydawnictwa archiwalne
Style.com